…
زُکامم و دیه و یک ذره حس و جون ندارَم
ضعیفم و توو تنم غیر اسخون ندارم
چنون شدم خِرِف و گیج و ویج و گنگ و نفهم:
که هیچ حوصله حرف این و اون ندارم
ز کم خوراکی دایم چنان شدم لاغر
که غیر پوس رو دو تا پام و لنگ و رون ندارم
بینیم گرفته ز زور زکام و از رو دَهَن
مودوم نَفَس مِکَشَم، حال فِن و فون ندارم
گَفام بی سر و تگ گشته وَختِ حرف زدن
همه خیال موکونن توو دَهن زبون ندارم
توو هم گِرِین شده نیش و پوزوم از سرما
همه خیال موکونن من ز لب نیشون ندارم
ولوم کُنِد و بزارِد توو حال خود باشم
که حال و روز (جلالی) دِیَه کنون ندارم