اِی وِر وِر جادوئیِ بی مَعنی و پُر گَف
حَرفاد تَمومِش چَرتَه و پَرتَه و هَشَلهَف
راسِّش را بِگَم، هَش مَنِ حَرفا تو، به هیش غاز
از پُر گف و حَرفی دَهَنِت هَی مُکنَه کَف
هَر وَخ دیدَمِت بودی مُلِنگِ کوچه بازار
راسِّ دکونِ میوه فروشی و تویِ صَف
یا دَلَهِ خالی بَغَلِت بود و مُخواسّسی
از پُمپِ فروشگاههایِ بنزین بِخَری نَف
بی کاری و تا یکتا دِیَه مِثِّ خودت را
پیدا کنی، تویِ کوچه بازار میشینی خَف
گوش کُن بِگَمِت: یک جائی، یکتا اَرَبونه
پیدا کن و یک گوشهای بِنشین و بِزَن دَف
تا کَر نَشَه گوشِ شِنَوَندَهِ (جلالی)
هر وَخ که شدی خَسَّه بزارِش کِنار رَف
یزد ـ ۱۳۹۶/۴/۱۹