بسی از ناکسان، انسان نمایند
و لیکن نام انسان را، نشایند
عوام الناس کالانعام را پا
دو تا باشد ولی چون چارپایند
نباشند عامی و عارف به یک حال
چو گرگ و میش در آرزِش، دو تایند
میانشان گرچه می باشد شباهت
مع الفارق قیاس است و جدایند
در غم، عارفان بر خویش بندند
در شادی به روی خود گشایند
خلاف عامیانند اهل عرفان
نه اهل جور، نه اهل جفایند
چنان منصور اَلحق گوی بردار
نظر از فرش بر عرش خدایند
از آنرو پای عارف را (جلالی)
ببوسد، چون که سر بر عرش سایند
یزد ـ ۱۳۹۴/۰۹/۱۸