ای گل بیا سری به ثنا خوان خود بزن
سر از فراق برده به دامان خود، بزن
در حبس خانگی شده از فرقت توایم
گاهی سری ز لطف به حَبسی خود بزن
تیری ز نور چهره تابان ز روی مهر
بر روی ما ز ماه درخشان خود بزن
جا بهر دل نمانده تو را در شکنج زلف
یک شانه ای به زلف پریشان خود بزن
تا جا برای مرغ دلی باز تر شود
چنگی گهی به گیسوی افشان خود بزن
دل غرق و گم شده ست به دریای حُسن تو
یک سر به این شناور بی جان خود بزن
شمشیر ابروان تو تیز و برهنه اند
دستی ز نو، به خنجر عریان خود بزن
ما گریه از ندامت خود می کنیم و تو
لبخند شوق از لب خندان خود بزن
گوی دل است این که به پایت فکنده ایم
میل (جلالی) است به چوگان خود بزن
یزد ـ ۱۳۹۴/۱۰/۲۱