پشت بر مردم نادان چه کُنَم گَر نَکُنَم
رو به صحرا و بیابان چه کُنَم گَر نَکُنَم
همچنان عیسی مریم که به کوه و در و دشت
ز احمقان بود گریزان، چه کُنَم، گَر نَکُنَم
واعظان را دل و گفتار به یک میزان نیست
گوش بر گفته آنان چه کُنَم، گَر نَکُنَم
گوش هر مستمعی را به مثال دستار
سازم از موعظه پیچان، چه کُنَم گَر نَکُنَم
از غضب تا شکند، گر نزنم همچو چکش
مشت بر پهنه سندان، چه کُنَم گَر نَکُنَم
عقل را ناظر عُمال خرافات و هَوَس
در همه عمر نگهبان، چه کُنَم گَر نَکُنَم
نکنم، گر چه کنم؟ گو به (جلالی) ای دوست
درد دل این همه درمان، چه کُنَم گَر نَکُنَم
یزد ـ ۱۳۹۵/۰۳/۳۰