| ۱- | به ملازمان سلطان که رساند این دعا را |
| که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را | |
| ۲- | ز رقیب دیو سیرت به خدای خود پناهم |
| مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را | |
| ۳- | مژه سیاهت ار کرد به خون ما اشارت |
| زفریب او بیندیش و غلط مکن نگارا | |
| ۴- | دل عالمی بسوزی چو عذار بر فروزی |
| تو از این چه سود داری که نمی کنی مدارا | |
| ۵- | چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی |
| دل و جان فدای رویت بنما عذار ما را | |
| ۶- | همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی |
| به پیام آشنایان بنوازد آشنا را | |
| ۷- | به خدا که جرعه ای ده تو به حافظ سحر خیز |
| که دعای صبحگاهی اثری کند شما را |
