Menu

غزل شماره ۱۳

13

۱- می دمد صبح و کِلَّه بست سحاب
الصَّبوح الصَّبوح یا اصحاب
۲- می چکد ژاله بر رخ لاله
المُدام المُدام یا اَحباب
۳- می وزد از چمن نسیم بهشت
هان بنوشید دم به دم می ناب
۴- تخت زمرّد زده ست گل به چمن
راح چون لعل آتشین دریاب
۵- در میخانه بسته اند دگر
اَفتَتَح یا مُفَتِّح الاَبواب
۶- لب و دندانت را حقوق نمک
هست بر جان و سینه های کباب
۷- در چنین موسمی عجب باشد
که ببندند میکده به شتاب
۸- بر رخ ساقی پری پیکر
همچو حافظ بنوش باده ناب

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *