| ۱- | می دمد صبح و کِلَّه بست سحاب |
| الصَّبوح الصَّبوح یا اصحاب | |
| ۲- | می چکد ژاله بر رخ لاله |
| المُدام المُدام یا اَحباب | |
| ۳- | می وزد از چمن نسیم بهشت |
| هان بنوشید دم به دم می ناب | |
| ۴- | تخت زمرّد زده ست گل به چمن |
| راح چون لعل آتشین دریاب | |
| ۵- | در میخانه بسته اند دگر |
| اَفتَتَح یا مُفَتِّح الاَبواب | |
| ۶- | لب و دندانت را حقوق نمک |
| هست بر جان و سینه های کباب | |
| ۷- | در چنین موسمی عجب باشد |
| که ببندند میکده به شتاب | |
| ۸- | بر رخ ساقی پری پیکر |
| همچو حافظ بنوش باده ناب |