۱-	ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت
	وی مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت
۲-	خواهم بشد از دیده درین فکر جگرسوز
	کاغوش که شد منزل و مأواگه خوابت
۳-	درویش نمی پرسی و ترسم که نباشد
	اندیشه ی آمرزش و پروای صوابت
۴-	راه دل عشاق زد آن چشم خماری
	پیداست از این شیوه که مست است شرابت
۵-	تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت
	تا باز چه اندیشه کند رای صوابت
۶-	هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
	پیداست نگارا که بلند است جنابت
۷-	دور است سرآب در این بادیه هشدار
	تا غول بیابان نفریبد به سرابت
۸-	تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل
	باری به غلط صرف شد ایام شبابت
۹-	ای قصر دل افروز که منزلگه انسی
	یا رب مکناد آفت ایام خرابت
۱۰-	حافظ نه غلامی است که از خواجه گریزد
	لطفی کن و بازآ که خرابم ز عتابت