| ۱- | خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست |
| گشاد کار من اندر کرشمه های تو بست | |
| ۲- | هزار سرو چمن را به خاک راه نشاند |
| زمانه تا قصب زرکش قبای تو بست | |
| ۳- | ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود |
| نسیم صبح، جو دل در ره هوای تو بست | |
| ۴- | مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد |
| ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست | |
| ۵- | چو نافه بر دل مسکین من گره مفکن |
| که عهد با سر زلف گره گشای تو بست | |
| ۶- | تو خود حیات دگر بودی ای زمان وصال |
| خطا نگر که دل امید در وفای تو بست | |
| ۷- | ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت |
| به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست؟ |
