| ۱- | خلوت گزیده را به تماشا چه حاجتست |
| چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجتست | |
| ۲- | جانا به حاجتی که ترا هست با خدای |
| آخر دمی بپرس که ما را چه حاجتست | |
| ۳- | ای پادشاه حسن، خدا را! بسوختیم |
| آخر سوال کن که گدا را چه حاجتست | |
| ۴- | ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست |
| در حضرت کریم، تمنّا چه حاجتست | |
| ۵- | محتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست |
| چون رخت از آن تست به یغما چه حاجتست | |
| ۶- | جام جهان نماست ضمیر منیر دوست |
| اظهار احتیاج، خود آن جا چه حاجتست | |
| ۷- | آن شد که بار منّت ملّاح بر دمی |
| گوهر چو دست داد به دریا چه حاجتست | |
| ۸- | ای مدّعی برو که مرا با تو کار نیست |
| احباب حاضرند به اعدا چه حاجتست | |
| ۹- | ای عاشق گدا چو لب روح بخش یار |
| می داندت وظیفه، تقاضا چه حاجتست | |
| ۱۰- | حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود |
| با مدّعی نزاع و محاکا چه حاجتست |
