۱-	به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
	بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است
۲-	گرت ز دست برآید مراد خاطر ما
	به دست باش که خیری به جای خویشتن است
۳-	به جانت ای بت شیرین دهن که همچون شمع
	شبان تیره مرادم فنای خویشتن است
۴-	چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل
	مکن که آن گل خودرو به رای خویشتن است
۵-	به مشک چین و چگل نیست بوی گل محتاج
	که نافه‌هاش ز بند قبای خویشتن است
۶-	مرو به خانه ی ارباب بی‌مروّت دهر
	که گنج عافیتت در سرای خویشتن است
۷-	بسوخت حافظ و در شرط عشق بازی او
	هنوز بر سر عهد و وفای خویشتن است