| ۱- | لعل سیراب به خون تشنه لب یار منست |
| وز پی دیدن او دادن جان کار منست | |
| ۲- | شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز |
| هر که دل بُردن او دید و در انکار منست | |
| ۳- | ساربان رخت به دروازه مبر کان سَرِ کوی |
| شاهراهی ست که منزلگه دلدار منست | |
| ۴- | بنده طالع خویشم که در این قحط وفا |
| غم دیرینه ی من یار وفادار منست | |
| ۵- | طبله عطر گل و زلف عبیرافشانش |
| فیض یک شمّه ز بوی خوش عطار منست | |
| ۶- | باغبان همچو نسیمم ز در خویش مران |
| کآب گلزار تو از اشک چو گلنار منست | |
| ۷- | شربت قند و گلاب از لب یارم فرمود |
| نرگس او که طبیب دل بیمار منست | |
| ۸- | آن که در طرز غزل نکته به حافظ آموخت |
| یار شیرین سخن نادره گفتار منست |