| ۱- | روزگاریست که سودای بتان دین منست |
| غم این کار نشاط دل غمگین منست | |
| ۲- | دیدن روی تو را دیده ی جان بین باید |
| وین کجا مرتبه چشم جهان بین منست | |
| ۳- | یار من باش که زیب فلک و زینت دهر |
| از مه روی تو و اشک چو پروین منست | |
| ۴- | تا مرا عشق تو تعلیم سخن گفتن کرد |
| خلق را ورد زبان مدحت و تحسین منست | |
| ۵- | دولت فقر خدایا به من ارزانی دار |
| کاین کرامت سبب حشمت و تمکین منست | |
| ۶- | واعظ شحنه شناس این عظمت گو مفروش |
| زآن که منزلگه سلطان دل مسکین منست | |
| ۷- | یا رب این کعبه مقصود تماشاگه کیست |
| که مغیلان طریقش گل و نسرین منست | |
| ۸- | حافظ از حشمت پرویز دگر قصه مخوان |
| که لبش جرعه کش خسرو شیرین منست |
