۱-	منم که گوشه میخانه خانقاه من است
	دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است
۲-	گرم ترانه ی چنگ صبوح نیست چه باک
	نوای من به سحر آه عذرخواه من است
۳-	ز پادشاه و گدا فارغم به حمدالله
	کمین گدای در دوست پادشاه من است
۴-	غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست
	جز این خیال ندارم خدا گواه من است
۵-	مگر به تیغ اجل خیمه برکنم ور نی
	رمیدن از در دولت نه رسم و راه من است
۶-	از آن زمان که بر این آستان نهادم روی
	فراز مسند خورشید تکیه گاه من است
۷-	گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ
	تو در طریق ادب کوش و گو گناه من است