| ۱- | ماهم این هفته شُد از شهر و به چشمم سالیست |
| حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالیست | |
| ۲- | مردم دیده ز لطف رخ او در رخ او |
| عکس خود دید گمان برد که مشکین خالیست | |
| ۳- | میچکد شیر هنوز از لب همچون شکرش |
| گر چه در شیوه گری هر مژهاش قتّالیست | |
| ۴- | ای که انگشت نمایی به کرم در همه شهر |
| وه که در کار غریبان عجبت اهمالیست | |
| ۵- | بعد از اینم نبوَد شائبه در جوهر فرد |
| که دهان تو درین نکته خوش استدلالیست | |
| ۶- | مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد |
| نیّت خیر مگردان که مبارک فالیست | |
| ۷- | کوهِ اندوهِ فراقت به چه حیلت بِکَشد |
| حافظ خسته که از ناله تنش چون نالیست |