۱-	روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
	منّت خاک درت بر بصری نیست که نیست
۲-	ناظر روی تو صاحب نظرانند آری
	سِرّ گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست
۳-	اشک غمّازِ من ار سرخ برآمد چه عجب
	خجل از کرده ی خود پرده دری نیست که نیست
۴-	تا به دامن ننشیند ز نسیمت گردی
	سیل خیز از نظرم رهگذری نیست که نیست
۵-	تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزند
	با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست
۶-	من از این طالع شوریده به رنجم، ور نی
	بهره مند از سر کویت دگری نیست که نیست
۷-	از حیای لب شیرین تو ای چشمه نوش
	غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست
۸-	مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز
	ورنه در مجلس رندان خبری نیست که نیست
۹-	شیر در بادیه عشق تو روباه شود
	آه ازین راه که در وی خطری نیست که نیست
۱۰-	آب چشمم که برو منّتِ خاک درِ تست
	زیر صد منّت او خاک دری نیست که نیست
۱۱-	از وجود اینقدرم نام و نشان هست که هست
	ورنه از ضعف در آنجا اثری نیست که نیست
۱۲-	غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنودست
	در سراپای وجودت هنری نیست که نیست