۱-	ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
	دردِه قدح که موسِم ناموس و نام رفت
۲-	وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم
	عمری که بی حضور صُراحی و جام رفت
۳-	در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود
	مِی ده که عُمر در سَرِ سودای خام رفت
۴-	مستم کن آنچنان که ندانم ز بیخودی
	در عرصه ی خیال که آمد کدام رفت
۵-	بر بویِ آنکه جُرعه ی جامت به ما رسد
	در مصطبه دعای تو هر صبح و شام رفت
۶-	دل را که مرده بود حیاتی به جان رسید
	تا بویی از نسیم می‌اش دَر مشام رفت
۷-	زاهد غرور داشت سلامت نبُرد راه
	رند از رهِ نیاز به دارُالسّلام رفت
۸-	نقدِ دلی که بود مرا صرفِ باده شُد
	قلب سیاه بود از آن در حرام رفت
۹-	دیگر مکُن نصیحت حافظ که رَه نیافت
	گم گشته یی که باده ی نابش به کام رفت