۱-	حُسنَت به اتّفاقِ ملاحت جهان گرفت
	آری به اتّفاق جهان می‌توان گرفت
۲-	افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع
	شُکر خدا که سرِّ دلش در زبان گرفت
۳-	زین آتشِ نهفته که در سینه ی من است
	خورشید شعله‌ یی ست که در آسمان گرفت
۴-	می‌خواست گل که دَم زند از رنگ و بویِ دوست
	از غیرتِ صبا نفسش در دهان گرفت
۵-	آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم
	دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت
۶-	آن روز شوق ساغرِ می خرمنم بسوخت
	کاتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت
۷-	خواهم شدن به کوی مُغان آستین فشان
	زین فتنه‌ها که دامنِ آخر زمان گرفت
۸-	می خور که هر که آخر کار جهان بدید
	از غم سبُک برآمد و رطل گران گرفت
۹-	بر برگِ گل به خونِ شقایق نوشته‌اند
	کان کس که پخته شد می چُون ارغوان گرفت
۱۰-	حافظ چو آب لطف ز نظمِ تو می‌چکد
	حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت