۱-	آنکه رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
	صبر و آرام تواند به من مسکین داد
۲-	وآنکه گیسوی تو را رسم تطاول آموخت
	هم تواند کَرَمش، داد من غمگین داد
۳-	من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم
	که عنان دل شیدا به لب شیرین داد
۴-	گنج زر، گر نبود، کنج قناعت باقی ست
	آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد
۵-	خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن
	هر که پیوست بدو عمر خودش کابین داد
۶-	بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی
	خاصّه اکنون که صبا مژده فروردین داد
۷-	در کف غصّه دوران دل حافظ خون شد
	از فراق رُخت ای خواجه قوام الّدین داد