| ۱- | درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد |
| نهال دشمنی برکن که رنج بیشمار آرد | |
| ۲- | چو مهمان خراباتی به عزّت باش با رندان |
| که دردِ سرکشی جانا گرت مستی خمار آرد | |
| ۳- | شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما |
| بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد | |
| ۴- | عِماری دار لیلی را که مهدِ ماه در حکم است |
| خدا را! در دل اندازش که بر مجنون گُذار آرد | |
| ۵- | بهار عمر خواه ای دل وگرنه این چمن هر سال |
| چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آید | |
| ۶- | خدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفت |
| بفرما لعل نوشین را که حالش با قرار آید | |
| ۷- | درین باغ ار خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ |
| نشیند بر لب جویّی و سروی در کنار آید |