| ۱- | کسی که حسنِ خطِ دوست در نظر دارد |
| محقّق است که او حاصل بصر دارد | |
| ۲- | چو خامه بر خطِ فرمانِ او سر طاعت |
| نهاده ایم مگر او به تیغ بردارد | |
| ۳- | کسی به وصل تو چون شمع یافت پروانه |
| که زیر تیغ تو، هر دم سری دگر دارد | |
| ۴- | به پای بوس تو دستِ کسی رسید که او |
| چو آستانه بدین در همیشه سر دارد | |
| ۵- | ز زُهد خشک ملولم کجاست باده ی ناب |
| که بوی باده مدامم دماغ تر دارد | |
| ۶- | ز باده هیچت اگر نیست این نه بس که تو را |
| دمی ز وسوسه عقل بی خبر دارد؟! | |
| ۷- | کسی که از در تقوی قدم برون ننهاد |
| به عزم میکده اکنون سر سفر دارد | |
| ۸- | دل شکسته حافظ به خاک خواهد برد |
| چو لاله داغ هوایی که بر جگر دارد |
