۱-	بُتی دارم که گِردِ گل ز سنبل سایه بان دارد
	بهار عارضش خطّی به خون ارغوان دارد
۲-	چو عاشق می شدم گفتم که بردم گوهر مقصود
	ندانستم که این دریاچه موج خون فشان دارد
۳-	ز چشمت جان نشاید برد کز هر سو که می بینم
	کمین از گوشه یی کردست و تیر اندر کمان دارد
۴-	چو دام طرّه افشاند ز گرد خاطر عشّاق
	به غمّاز صبا گوید که راز ما نهان دارد
۵-	بیفشان جرعه یی بر خاک و حال اهل شوکت بین
	که از جمشید و کیخسرو فراوان داستان دارد
۶-	چو در رویت بخندد گل مشو در دامش ای بلبل
	که بر گل اعتمادی نیست ور حسن جهان دارد
۷-	خدا را! داد من بستان ازو، ای شحنه مجلس
	که می با دیگران خوردست و سر بر من گران دارد
۸-	به فتراک ار همی بندی خدا را! زود صیدم کن
	که آفتهاست در تاخیر و طالب را زیان دارد
۹-	ز سرو قدّ دلجویت مکن محروم چشمم را
	بدین سرچشمه اش بنشان که خوش آبی روان دارد
۱۰-	ز خوف هجرم ایمن کن اگر امیّد آن داری
	که از چشم بداندیشان خدایت در امان دارد
۱۱-	چه عذر بخت خود گویم که آن عیّار شهرآشوب
	به تلخی کشت حافظ را و شکّر در دهان دارد