| ۱- | بَریدِ باد صبا دوشم آگهی آورد |
| که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد | |
| ۲- | به مطربانِ صبوحی دهیم جامه چاک |
| به این نوید که باد سحرگهی آورد | |
| ۳- | بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان |
| بدین جهان ز برای دل رهی آورد | |
| ۴- | همی رویم به شیراز با عنایت دوست |
| زهی رفیق که بختم به همرهی آورد | |
| ۵- | به جبر خاطر ما کوش کین کلاه نمد |
| بسا شکست که با افسر شهی آورد | |
| ۶- | چه ناله ها که رسید از دلم به خرگهِ ماه |
| چو یاد عارض آن ماه خرگهی آورد | |
| ۷- | رساند رایت منصور بر فلک حافظ |
| که التجابه جناب شهنشهی آورد |