| ۱- | دوش از جنابِ آصف پیک بشارت آمد |
| کز حضرت سلیمان عشرت اشارت آمد | |
| ۲- | خاک وجود ما را از آب باده گل کُن |
| ویران سرای دل را گاه عمارت آمد | |
| ۳- | این شرح بینهایت کز زلف یار گفتند |
| حرفی است از هزاران کاندر عبارت آمد | |
| ۴- | عیبم بپوش زنهار ای خِرقه می آلود |
| کان پاک دامن این جا بهر زیارت آمد | |
| ۵- | امروز جای هر کس پیدا شود ز خوبان |
| کان ماه مجلس افروز اندر صدارت آمد | |
| ۶- | بر تخت جم که تاجش معراج آفتاب است |
| همّت نگر که مُوری با آن حقارت آمد | |
| ۷- | از چشم شوخش ای دل ایمان خود نگه دار |
| کان جادوی کمانکش بر عزم غارت آمد | |
| ۸- | آلوده یی تو حافظ فیضی ز شاه درخواه |
| کان عنصر سماحت بهر طهارت آمد | |
| ۹- | دریاست مجلس او دریاب وقت و دُر یاب |
| هان ای زیان رسیده وقت تجارت آمد |