۱-	در نظربازی ما بی خبران حیرانند
	من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند
۲-	عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی
	عشق داند که درین دایره سرگردانند
۳-	جلوه گاه رخ او دیده من تنها نیست
	ماه و خورشید هم این آینه میگردانند
۴-	عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدا
	ما همه بنده و این قوم خداوندانند
۵-	مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم
	آه اگر خِرقه ی پشمین به گرو نستانند
۶-	وصل رُخساره خورشید ز خُفّاش مپرس
	که درین آینه صاحب نظران حیرانند
۷-	لاف عشق و گله از یار؟ زهی لاف دروغ!
	عشقبازان چنین، مستحق هجرانند
۸-	مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار
	ورنه مستوری و مستی همه کس نتوانند
۹-	گر به نزهتگه ارواح برد بوی تو باد
	عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانند
۱۰-	زاهد از رندی حافظ نکند فهم مُراد
	«دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند»