۱-	غلام نرگسِ مستِ تو تاجدارانند
	خراب باده لعل تو هوشیارانند
۲-	ترا صبا و مرا آب دیده شُد غمّاز
	وگر نه عاشق و معشوق رازدارانند
۳-	ز زیر زُلف دوتا چون گذر کنی بنگر
	که از یمین و یسارت چه بی قرارانند
۴-	گذار کن چو صبا بر بنفشه زار و به بین
	که از تطاول زلفت چه سوگوارانند
۵-	نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو
	که مستحقّ کرامت گناهکارانند
۶-	نه من بر آن گُل عارض غزل سرایم و بس
	که عَندلیب تو از هر طرف هزارانند
۷-	تو دستگیر شو ای خضر پی خجسته که من
	پیاده میروم و همرهان سوارانند
۸-	بیا به میکده و چهره ارغوانی کُن
	مرو به صومعه کان جا سیاهکارانند
۹-	خلاص، حافظ از آن زلف تابدار مباد
	که بستگان کمند تو رستگارانند