۱-	گوهر مخزن اسرار همانست که بود
	حُقّه مهر بدان مُهر و نشانست که بود
۲-	عاشقان زُمره ارباب امانت باشند
	لاجرم چشم گهربار همانست که بود
۳-	از صبا پرس که ما را همه شب تا دَم صبح
	بوی زلف تو همان مونس جانست که بود
۴-	طالب لعل و گهر نیست و گرنه خورشید
	همچنان در عمل معدن و کانست که بود
۵-	کشته غمزه خود را به زیارت دریاب
	زان که بیچاره همان دل نگرانست که بود
۶-	رنگ خون دل ما را که نهان می کردی
	همچنان در لب لعل تو عیانست که بود
۷-	زلف هندوی تو گفتم که دگر ره نزند
	سالها رفت و بدان سیرت و سانست که بود
۸-	حافظا بازنما قصّه خونابه چشم
	که درین چشمه همان آب روانست که بود