| ۱- | از سر کوی تو هر کو به ملالت برود |
| نرود کارش و آخر به خجالت برود | |
| ۲- | سالک از نور هدایت طلبد راه به دوست |
| که به جایی نرسد گر به ضلالت برود | |
| ۳- | کام خود آخر عمر از می و معشوق بگیر |
| حیف اوقات که یکسر به بطالت برود | |
| ۴- | ای دلیل دل گمگشته خدا را مددی |
| که غریب ار نبرد ره به دلالت برود | |
| ۵- | حکم مستوری و مستی همه بر خاتمت است |
| کس ندانست که آخر به چه حالت برود | |
| ۶- | کاروانی که بود بدرقه اش لطف خدای |
| به تجمّل بنشیند، به جلالت برود | |
| ۷- | حافظ از چشمه حکمت به کف آور آبی |
| بو که از لوح دلت نقش جهالت برود |
