۱-	بر سر آنم که گر ز دست برآید
	دست به کاری زنم که غصّه سر آید
۲-	خلوت دل نیست جای صحبت اغیار
	دیو چو بیرون رود فرشته درآید
۳-	صحبت حُکّام، ظلمتِ شب یلداست
	نور ز خورشید خواه، بو که برآید
۴-	بر دَرِ ارباب بی مروّت دنیا
	چند نشینی که خواجه کی به درآید
۵-	ترک گدایی مکن که گنج بیابی
	از نظر رهروی که در گذر آید
۶-	صالح و طالح متاع خویش نمودند
	تا که قبول افتد و چه در نظر آید
۷-	بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر
	باغ شود سبز و شاخ گل به بر آید
۸-	غفلت حافظ درین سراچه عجب نیست
	هر که به میخانه رفت بی خبر آید