| ۱- | چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید |
| ز باغ عارض ساقی هزار لاله برآید | |
| ۲- | نسیم در سَرِ گل بشکند کُلاله سنبل |
| چو از میان چمن بوی آن کُلاله برآید | |
| ۳- | شکایت شب هجران نه آن حکایت حال است |
| که شَمّه یی ز بیانش به صد رساله برآید | |
| ۴- | ز گِرد خوان نگونِ فلک طمع نتوان داشت |
| که بی ملالت صد غصّه یک نواله برآید | |
| ۵- | به سعی خود نتوان برد ره به گوهر مقصود |
| خیال بود که این کار بی حواله برآید | |
| ۶- | گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفان |
| بلا بگردد و کامِ هزارساله برآید | |
| ۷- | نسیم زلف تو گر بگذرد به تربت حافظ |
| ز خاک کالبدش صد هزار لاله برآید |