Menu

غزل شماره ۳۶۶

361

۱- بارها گفته ام و بار دگر میگویم
که من گم شده این ره نه به خود میپویم
۲- در پس آینه طوطی صفتم داشته اند
آن چه استاد ازل گفت بگو می گویم
۳- من اگر خارم و گر گل چمن آرایی هست
که از آن دست که او می پروردم می رویم
۴- دوستان عیب من بیدل حیران مکنید
گوهری دارم و صاحب نظری می جویم
۵- گر چه با دلق ملمّع می گلگون عیب است
مکنم عیب کزو رنگ ریا میشویم
۶- خنده و گریه عشّاق ز جایی دگر است
میسرایم به شب و وقت سحر می مویم
۷- حافظم گفت که خاک در میخانه مبوی
گو مکن عیب که من مشک ختن میبویم

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *