| ۱- | چندان که گفتم غم با طبیبان |
| درمان نکردند مسکین غریبان | |
| ۲- | آن گل که هر دم در دست بادیست |
| گو شرم بادش از عندلیبان | |
| ۳- | یا رب امان ده تا باز بیند |
| چشم محبّان روی حبیبان | |
| ۴- | ما درد پنهان با یار گفتیم |
| نتوان نهفتن درد از طبیبان | |
| ۵- | دُرجِ محبّت بر مهر خود نیست |
| یا رب مبادا کام رقیبان | |
| ۶- | ای منُعِم آخر بر خوان جودت |
| تا چند باشیم از بی نصیبان | |
| ۷- | حافظ نگشتی شیدای گیتی |
| گر، میشنیدی پند ادیبان |