Menu

غزل شماره ۴۵۱

444

۱- اَنَت رَوائِحُ رَندِ الحِمی وَ زادَ غَرامی
فدای خاک در دوست باد جان گرامی
۲- پیام دوست شنیدن سعادتست و سلامت
مِنَ المُبَلِّغ عَنّی اِلی سُعاد سلامی
۳- بیا به شام غریبان و آب دیده من بین
بسان باده صافی در آبگینه شامی
۴- اِذا تَغَرَّدَ عَن ذی الاَراکِ طائِرُ خَیرٍ
فَلا تَفَرَّدَ عَن رَوضِها اَنینُ حَمامی
۵- بسی نماند که روز فراق یار سر آید
رَاَیتُ مِن هَضَباتِ الحِمی قُبابِ خِیامی
۶- خوشا دمی که درآیی و گویمت به سلامت
قَدِمتَ خَیرَ قدُومٍ نَزَلتَ خَیرَ مَقامی
۷- بَعدِتُ مِنکَ وَ قَد صِرتُ ذائباً کَهِلالٍ
اگر چه روی چو ماهت ندیده ام به تمامی
۸- وَ اِن دُعَیتُ بِخُلدٍ و صِرتُ ناقِضَ عَهدٍ
فَما تَطَیِّب نَومی وَ مَا استَطابَ مَنامی
۹- امید هست که زودت به بخت نیک ببینم
تو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی
۱۰- چو سلک دُرّ خوشابست شعر نغز تو حافظ
که گاه لطف سَبَق میبرد از نظم نظامی

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *