| ۱- | بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی |
| خون خوری گر طلب روزیِ ننهاده کنی | |
| ۲- | آخرالامر گِلِ کوزه گَران خواهی شد |
| حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی | |
| ۳- | گر از آن آدمیانی که بهشتت هوس است |
| عیش با آدمیی چند پری زاده کنی | |
| ۴- | تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف |
| مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی | |
| ۵- | اجرها باشدت ای خسرو شیرین دهنان |
| گر نگاهی سوی فرهاد دل افتاده کنی | |
| ۶- | خاطرت کِی رقم فیض پذیرد هیهات |
| مگر از نقش پراکنده ورق ساده کنی | |
| ۷- | کار خود گَر به کَرَم باز گذاری حافظ |
| ای بسا عیش که با بختِ خداداده کنی | |
| ۸- | ای صبا بندگی خواجه جلال الدّین کن |
| که جهان پرسمن و سوسن آزاده کنی |