| ۱- | ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی |
| من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی | |
| ۲- | بوی یک رنگی ازین نقش نمیآید خیز |
| دلق آلوده صوفی به می ناب بشوی | |
| ۳- | سفله طبع است جهان بر کَرَمَش تکیه مکن |
| ای جهان دیده ثَباتِ قدم از سفله مجوی | |
| ۴- | دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر |
| از در عیش درآ و به ره عیب مپوی | |
| ۵- | شکر آن را که دگر بار رسیدی به بهار |
| بیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجوی | |
| ۶- | روی جانان طلبی آینه را قابل ساز |
| ورنه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی | |
| ۷- | گوش بگشای که بلبل به فغان میگوید |
| خواجه تقصیر مفرما، گلِ توفیق ببوی | |
| ۸- | گفتی از حافظِ ما بویِ ریا میآید |
| آفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی |