جــوزا سـحـر نـهــاد حـمــایــل بــرابــرم
یعـنـی غـلام شـاهـم و سـوگـنـد مـی خـورم
سـاقـی بـیـا کـه از مـدد بـخـت ســازگــار
کــامـی کـه خـواسـتـم ز خـدا شـد مـیـسّرم
جـامـی بـده کـه بـاز بـه شـادیِّ روی شــاه
پـیـرانـه سـر هـوای جـوانـی ســت در ســرم
راهم مـزن بـه وصـف زلال خِـضِـرْ کـه مـن
از جـام شـاه جـرعــه کـشِ حــوضِ کـوثــرم
شاها اگـر بـه عـرش رسـانـم سـریـر فـضـل
مملـوک ایـن جـنـابـم و مـسـکـیـن ایـن درم
من جـرعـه نـوش بـزم تـو بـودم هزار سـال
کـی طبعِ آبـخـور کنـد ایـن طـبـعِ خـو گـرم
ور باورت نـمی شـود از بـنـده ایـن حـدیـث
از گـفـتـه ( کـمــال) ٭ دلـیــلــی بـیــاورم :
« گر برکـنـم دل از تـو و بـردارم از تـو مهـر
آن مهـر بـر کـه افـکـنم آن دل کـجـا بـرم»٭
منصورِ بنْ مـحـمـد غـازی اسـت حِـرزِ مـن
وز ایـن خـجـسـتــه نـام بـر اعــدا مـظـفـّرم
عهدِ السـتِ مـن هـمـه بـا عـشـق شـاه بـود
وز شـاهـراهِ عـمــر بـدیــن عـهــد بـگــذرم
گـردون چـو کـرد نـظـم ثـریـّا بـه نـام شـاه
مـن نـظـمِ دُر چـرا نـکنـم؟ از کـه کـمـتـرم؟
شاهین صفت چو طعمه چشیدم ز دست شاه
کـی بـاشـد الـتـفـات بـه صـیـد کـبـوتــرم؟
ای شاه شـیـرگـیـر چـه کـم گـردد ار شـود
در ســایــهِ تـو مـلــکِ فــراغــت مـیـسّــرم
شعرم به یمن مدح تو صـد ملـک دلـگـشـاد
گــویـی کـه تـیـغِ تـسـت زبـان سـخـنــورم
بر گلشنـی اگـر بـگـذشتـم چـو بـاد صـبـح
نـی عـشـقِ سـرو بـود و نـه شـوق صـنـوبـرم
بـوی تـو مـی شـنـیـدم و بــر یـاد روی تـو
دادنــد ســاقـیـانِ طــرب یـک دو ســاغـرم
مستی به آبِ یک دو عنب وضع بنده نیسـت
مــن سـالــخــورده پـیــرِ خـرابــات پــرورم
با سـیـر اخـتـر فـلـکـم داوری بـسـی سـت
انـصـافِ شـــاه بـــاد دریــن قـصّــه یـــاورم
شـکــر خــدا کـه بـاز دریـن اوج بــارگــاه
طــاوسِ عـرش مِـرْوِحَـه ســـازد ز شـهـپــرم
نــامـم ز کــارخـانـه عـشّـاق مـحــو بـــاد
گــر جـز مـحـبّـت تــو بـود شــغـلِ دیـگـرم
شبل الاسد بـه صـید دلم حمـله کرد و مـن
گــر لاغـــرم وگــرنـه شـکــارِ غـَضَــنـفــرم
ای عــاشـقــان روی تـــو دزّه بـیــشـتــر
من کی رسـم بـه وصــل تـو کـز ذرّه کـمـترم
بنما به من کـه مُنکِرِ حُسـنِ رخِ تـو کیـست
تــا دیــده اش بــه گـزْلَـکِ غـیــرت بــرآورم
بـر مـن فـتـاد سایـۀ خـورشیـد سلـطـنـت
و اکـنـون فـراغـت اسـت ز خـورشـیـد خـاورم
مـقـصـود ازیـن معـاملـه بـازار تـیـزی است
نی جلـوه می فـروشـم و نـی عشـوه مـی خـرم
*
کمال الدین اسماعیل اصفهانی این بیت را در غزلی آورده و او از مسعود سعد سلمان با اندک تغییری در ردیف و (روی) از الف به لام استقبال کرده. مسعود در قصیده ای می گوید:
گر برکنم از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر به که افکنم آن دل کجا کنم؟
این غزل پس از آنکه شاه منصور مقرّری قطع و کسر شده علما و شاعران را دوباره به میزان نخست بازگردانید سروده شده و ذکر این نکته ضروری است که شاه منصور از همه شاهزادگان آل مظفر شجاع تر و واجد عِرْقِ ایران دوستی و همنوع نوازی بود و حافظ نسبت به او ارادت صمیمانه تری داشته است.