الا ای آهـــوی وحـــشــی کـجــایــی
مــرا بـا تسـت چــنـــدیـن آشـنـایــی
دو تـنـهـا رو، دو سـرگــردانِ بـی کـس
دو راه انــدر کمـیـن از پـیـش و از پـس
بـیـا تـا حــال یــکـدیـگـر بــدانــیـم
مـــرادِ هــم بــجـویــیـم ار تــوانـیـم
کـه می بـیـنم کـه ایـن دشـت مـشوّش
چــراگــاهـی نــدارد ایـمـــن و خـوش
٭
کـه خـواهـد شـد بـگـوییـد ای حبـیبان
رفــیــقِ بــی کـسـان، یـار غـریــبــان
مـگــر خـضـــر مـبــارک پــی درآیــد
ز یُــمـنِ هـمـّـتـش، کـاری گـشـایـــد
مـگــر وقــت وفـــا پـــروردن آمـــد
ـکـه فـالـم ( لـا تَـذَرْنـی فــرداً ) آمــد
٭
شــنـیـدم رهــروی در سـرزمـیـنـــی
به لطـفـش گـفـت رنـدی ره نـشـیـنـی
کــه ای سـالـک چـه در انــبـانـه داری
بــیــا دامــی بـنــه گــر دانـــه داری
جــوابــش داد گـــفــتـــا دام دارم
ولــی سـیـمـرغ مـی بــایــد شـکــارم
بـگـفـتـا چـون بـدسـت آری نـشـانـش
کــه از مـا بـی نـشـانـسـت آشـیـانـش
چــو آن ســرو روان شـــد کـــاروانــی
چـو شـاخ سـرو مـی کـن دیــده بـانـی
مــده جـام مـی و پــای گـل از دســت
ولـی غـافـل مبـاش از دهـر بـد مـسـت
لــب سـرچـشـمـه ای و طـرف جـویـی
نــمِ اشــکـی و بـا خـود گـفـتـگــویـی
بـــه یــاد رفـتــگــان و دوســتــداران
مـَـوافــق گـَــردْ بـــا ابـــر بـهــــاران
چـــو نـــالان آمــدت آبِ روان پــیـش
مـدد بـخـشـش ز آبِ دیـده خــویــش
٭
نــکــرد آن هـمـــدم دیـریــن مـــدارا
مـسـلـمـانــان مـسـلـمـانــان خــدا را
چـنـان بـی رحــم زد زخــم جــدایــی
کـه گـویـی خـود نـبـودسـت آشـنـایـی
برفت و طـبـع خـوشبـاشـم حزیـن کـرد
بـرادر بــا بـرادر کــی چـنـیــن کــرد؟
مــگــر خـضــر مـبــارک پـی تـوانـــد
کـه ایـن تـنـهـا بـدان تـنـهــا رسـانــد
رفـیـقـان قــدر یـکــدیـگــر بـدانـیــد
چو معـلوم اسـت شـرح از بـر بخـوانـیـد
مـقـالات نـصـیـحـت گـو همـیـن اسـت
که حُکـم انـدازِ هجـران در کمیـن اسـت
٭
تـو گـوهـربـیـن و از خـر مـهـره بـگـذر
ز طـرزی کـــان نـگـردد شـهـره بـگـذر
چو من مـاهـیِّ کـلـک آرام بـه تـحـریـر
تو از نـون و الـقـلـم مـی پـرس تـفسـیر
روان را بــا خـــرد در هــم سـرشــتــم
وز آن تـخـمی کـه حـاصـل بـود کِشتـم
فـرح بــخشـی دریـن ترکیـب پیداسـت
کـه نـغـزِ شـعـر، مـغـزِ جـانِ اجـزاسـت
بـیــاور نـکـهـت ایــن طــیـب امــیــد
مـشــامِ جــان مـعـطــر سـازْ جــاویـد
که ایـن نـافـه ز چیـنِ جیـبِ حـور است
نه ز آن آهــو کــه از مـردم نـفور اسـت
٭
چـرا بـا بخـت چـنـدیـن مـی سـتـیـزم
چــرا از طــالــع خـــود مـی گـریــزم
مــــرا بـگــذشـت آب فـرقــت از ســر
دریــن حـالــم مــدارا نـیـسـت درخـور
هـم اکـنـون راه شـهــر دوسـت گـیـرم
کـه گــر مـیــرم هــم انــدر راه مـیـرم
غــریـبـانـی کــه حـالــم را بـبـیـنـنـد
بــه مـرگــم بــر سـر بـالـیـن نـشیننـد
غــریـبــان را غــریـبــان یــاد آرنـــد
کــه ایـشــان یـکـدگـر را یــادگــارنـد
خــدایـــا چــاره بـیــچــارگـــانــی
مـــراد بـــنــده را چـــاره تــو دانــی
چــنـان کــز شـب بــرآیـد روز روشـن
از ایـــن اَنـــْدُه بــرآور شـــادی مــن
ز هــجــرانــش بـسـی دارم شـکــایـت
نمی گـنجـد در اینجــا ایـن حـکــایـت
٭
دریــن وادی بــه بــانـگ سیـل بـشـنو
کـه صـد مـن خـونِ مطلومان به یک جو
پـر جــبــریــل را ایـنـجــا بـسـوزنــد
بــدان تــا کــودکــان آتـش فــروزنــد
سخن گـفتـن کــرا یـار اسـت ایـنـجــا
تــعـــالَ الله چــه استـغـنـاسـت اینجـا
بــرو حــافـظ دریــن مـعــرض مزن دم
سـخــن کــوتـــاه کـــن و اللهُ اَعـْلــَمْ