ترجمه ی فارسی شعر به کوه ها – به دشت ها – به ریشه ها
خداوندا مرا آسایش بخش. در این زمانه طپش قلبم را آرام تر کن
پایداری کوه های بی حرکت را به من ارزانی دار و صبر و انتظار گاو تنهایی را که در مزرعه ایستاده و در انتظار غروب آفتابست.
**
مرا با پلک حیرت آور بردباری فرو بند. همچو دیده ای که درون خود را می نگرد.
**
مرا ریشه ای در خاک کن و با ریشه های عمیق
بازوانم را به سوی آفتاب برافراز با دعایی سبز
**
مرا با آرامش جاودانی خود به جریان آرام اشیاء پیوند بزن به کوه هابه دشت ها – به ریشه ها.
**
به کوه ها – به دشت ها – به ریشه ها
خداوندا به من آرامشی بخش
تپش های دلم را رام تر کن
ثبات کوه ساکن را به من ده
شکیبایم بسان گاو نر کن
به پلک صبر چشمانم فرو بند
که کمتر بنگرم در بیش و در کم
بسان مردم چشمی که بسته است
درون بینم کن ای خلاق عالم
مرا با ریشه های ژرف ایمان
به خاک باغ عمر خویش میکار
دو دستم را به سوی آسمان ها
برای شکر همچون شاخه بردار
به من آرامشی ده جاودانه
که در راهت نهم اندیشه ها را
به من پیوند ده چندان که دادی
ثبات کوه و دشت و ریشه ها را