شمس تبریزی مردی راستگو بوده و بی ملاحظه و بی پروا سخن می گفته است گفتن حقایق به ویژه در مقامی که مسائل اصولی و حکمت دین مطرح است ضروری است لیکن خالی از خطر نخواهد بود چه همیشه در میان مستمعین قشر یونی وجود دارند که پرده تعصّب مانع دید آن هاست. و به همین سبب بزرگان و اساتید با تمهیدات فراوان و مقدمه چینی های بسیار ذهن شنونده های خود را مستعد ساخته آن گاه لبّ مطالب فلسفی را در عباراتی قابل توجیه بیان می دارند شمس تبریزی چنین نبوده و با عباراتی صریح عقاید خود را که به صورت خشت اول بدعت بود بیان می کرد.
در کتاب مقالات شمس صفحه ۵۰-۵۱ چنین آمده است: راست نتوانم گفتن که من راستی آغاز کردم مرا بیرون کردند اگر تمام راست گفتمی به یکبار همه شهر مرا بیرون کردندی …