خوانندگان محترم در متن کتاب در فصل ۲ زیر عنوان: درباره ی دیگران به گفته های اعتراض آمیز او نسبت به مشایخ صوفیه بیشتر آشنا خواهند شد، چه بیش از ۲۶ مورد در این باره سخن رفته است.
این صفت شمس او را در عین حال از دیگر بزرگان اهل تصرّف ممتاز تر می دارد چرا که شمس متعبّد نیست و جز برای حقّ و حقیقت و کلام بر حقّ برای دیگر کلامی احترام قائل نمی شود و به کسی نان قرض نمی دهد. او رساله قُشیریّه را خوانده و در آن جوهری که اصالت ذاتی داشته باشد به قول خود نیافته و می گوید این گونه کتاب ها چنگی به دل نمی زنند. به مولانا جلال الدّین می گوید از خواندن یادداشت های پدرت هم احتراز کن، آن ها چیزی نیستند! و او خود مطلقاً پس از مطالعه کتاب هایی که خواننده را به جایی نمی رساند در صدد تبلیغ آن کتاب برنیامده است. او حتّی مریدان خودجوش و معتقدان وفادار خود را هم از خود می رانده و هرگز حاضر به خرقه دادن به مریدان خود نشده است.
زیرا این گونه اعمال برای یک مرد حقّ بین جستجوگر چه فایده یی می تواند داشته باشد؟
پس کسی که خود واجد شرایط باشد و همان کند که می گوید اعتراض او به دیگران دارای اصالت است و نمی توان آن را حمل بر حسادت یا غرض ورزی نمود.