۱-	بِنِگَر دیدهِ آن یارِ سیه مژگان را
	تا که عیناً نگری جایگهِ شیطان را
۲-	کیست تا از منِ سرگشتهِ حیران پرسد
	دَر دِلِ بحر ندیدی تو مگر طوفان را
۳-	دوختی دیده به خورشیدی و از خیره سری
	کور کردی ز چه آن دیده ی سرگردان را
۴-	باز، برگویِ رُخ، آن ماه کشیده ست به ناز
	از سَرِ زلفِ درازِ سیَهَش چوگان را
۵-	دُزدِ دل را زده با گیرهِ گیسو بَر دست
	دستبند و نکند باز دَرِ زندان را
۶-	چون که در دست نسیم است مَهارِ زلفش
	دیگر آن طوق به گردن، نَبرَد فرمان را
۷-	می شکست آنکه به یک عشوه سرِ زلف به ناز
	حالیا بین که چسان می شکند پیمان را
۸-	عاشقانش به دَرِ خانه به بالا نگرند
	آن صنم، عرشِ برین کرده مگر ایوان را
۹-	فصلی از دفتر حُسنِ تو نخواندیم مکن
	محو با دادنِ آرایشِ رخ، عنوان را
۱۰-	به حقارت به سراپای «جلالی» منگر
	تهمت بی سروپایی نسزد رندان را