۱-	عقیق و لعلِ لَبَت، آب در دهان انداخت
	مرا به بوسه از آن لعل در گُمان انداخت
۲-	توانم آن که سر اَندازمت به پا امّا
	خیالِ رویِ تو از سر، نمی توان انداخت
۳-	کنار بودم و فارغ ز شورِ عشق و مرا
	خیالِ مویِ میانِ تو دَر میان انداخت
۴-	چه تیر بود نگاهِ تو، ای کمان ابرو
	که آرشی چو من از دستِ خود کمان انداخت
۵-	به جایِ ذِکرِ خفیّ و جَلیّ، علانیه عشق
	چو قند، نامِ شریفِ تو در دهان انداخت
۶-	کسی که دِل به نَسپُرد، نقدِ عمر بباخت
	نبُرد سودی و سرمایه در زیان انداخت
۷-	نِگَر به چهرِ من و مُعجزِ شراب ببین
	به چهر زرد چسان رنگِ ارغوان انداخت
۸-	صدایِ خندهِ دُردی کَشِ خراباتی
	هراس در جگرِ ضِیغَمِ ژیان انداخت
۹-	مگو که از چه نکردیم دیده را درویش
	مگر نگاه به رویت نمی توان انداخت
۱۰-	جنون و شهرتِ دیوانگی گرفت از من
	مقام و شهرت و نامِ تو بر زبان انداخت
۱۱-	زِ چَنگِ عشق، «جلالی» نمی توانی رَست
	هم از خدنگِ مِلامت که این و آن انداخت