۱-	قرص خورشید چو پنهان شد و در کوه نشست
	آمد از خانه برون دلبر و قلّاده به دست
۲-	رُخ برافروخته از باده و او را دیدم
	با وفادارِ مُراقب که نگهبانش هست
۳-	پیش رفتم، به ملاحت، دو لب از طعنه گشود
	گفت هشیاری اگر! گام مَنِه در بَرِ مست
۴-	عارف و عاقل و هر لاف زنِ فلسفه باف
	نتواند که کند دَرکِ من باده پرست
۵-	خواستم تا دَهَمَش پاسخی از رویِ صواب
	چند گامی به عقب رفت و به رویم در بست
۶-	گُفتمش، ای ز شرابِ عِبَنی مست و خراب
	هیچ معشوق به عاشق، دَرِ امّید نبست
۷-	باز کن این در و چشمی به من انداز که تا
	باده ی چشم تو مستم کند و باده پرست
۸-	ناگهش حال، دگرگون و بشد نادم و گفت
	خواهش صدق تو تندیس غرورم بشکست
۹-	باز کردم در از این رو که شکستی تو مرا
	با تواَم ، با تو از این بعد «جلالی» در بَست