۱-	دوش آن گُلِ خندان بود از بادهِ نِخوَت مست
	پیمانه و پیمان را همچون دلِ من شکست
۲-	پیمانه شکستن بود یک صحنه و دستاویز
	بشکستش و پیمان را بُبرد و ز عهدش رَست
۳-	در جمعِ رقیبان رفت چون از بَرِ من برخاست
	بنگر ز کجا برخاست، بنگر به کجا بنشست
۴-	بُگسَست ز من آخر، پیوست به بدخواهان
	دیدی ز چه کس بگسست دیدی به کجا پیوست
۵-	از عهد وفا داری وَز جور و جفا در او
	آن را که بباید نیست آن را که نباید هست
۶-	در دستِ «جلالی» نیست جز بادِ هوا، حالی
	کَز دست شد آن دلبند، چون تیر که رفت از شَست