| ۱- | نگاه، گاه بر آن قدِّ سروِ موزونست |
| گهی به نرگسِ مست و به لعلِ میگونست | |
| ۲- | زِدور، دیدهِ درویشِ ما بُوَد خرسند |
| ز فیضِ دیدن و از بختِ خویش ممنونست | |
| ۳- | ز دست داده دلانی که گیج و محرومند |
| گمان برند مُقَصِّر، سپهرِ گردونست | |
| ۴- | گمان برند ندانند صاحبان جمال |
| که حال و روزِ پریشانِ عاشقان چونست | |
| ۵- | منم کسی که برایِ کتابیِ بغلم |
| هزینه ام ز حساب و کتاب بیرونست | |
| ۶- | به من که مستم و خاموش، عاقلان گویند |
| که حالِ مست، چو دیوانگان دگرگونست | |
| ۷- | مرا به حالِ دلِ خویش واگذار ای دوست |
| ز وعظِ واعظِ بی مُتَعِظ دلم خونست | |
| ۸- | به اوجِ عقل رسیده ست مستِ رندِ خموش |
| کسی که عاقلِ پُر مُدّعاست مجنونست | |
| ۹- | نَه در خیالِ کلامِ سلیس و ذکرِ بلیغ |
| مدام ذهنِ «جلالی» به فکرِ مضمونست | |
 |