| ۱- | آن که پیدایشِ این عالم و آدم با اوست |
| رامِشِ آدم و آرامشِ عالم با اوست | |
| ۲- | این بدان، تیغِ طبیعت نه همی زخم زند |
| تیغِ جرّاحِ شریفی ست که مرهم با اوست | |
| ۳- | طینَتِ نَحس به جایی نرساند کس را |
| فطرت ار پاک بُوَد، روحِ مُکرَّم با اوست | |
| ۴- | دیو، دیوست به نیرنگ سلیمان نشود |
| چند روزی هم اگر حلقه خاتم با اوست | |
| ۵- | مَحوِ زیباییِ گُل مُنحَصِراً بلبل بود |
| گل گمان بُرده که چون گوهر شبنم با اوست | |
| ۶- | عارف آنست که دل شاد بود در همه حال |
| شادیِ شُکر چو دَر دِل نبُوَد غم با اوست | |
| ۷- | در پیِ سود و زیان نیست «جلالی» زیرا |
| این دو با شادی و غم مُدغَم و دَرهَم با اوست | |
 |