| ۱- | بلبلی مست سحرگاه چنین گفت به جفت |
| یار من باش و مکن در بَرِ گُل نالهِ مُفت | |
| ۲- | من برای تو شکفتم نزدی چهچه و حال |
| می زنی نعره که یک غنچه به یک شاخه شکفت | |
| ۳- | گفت آن مرغِ خوش آواز که ای مایهِ حُسن |
| نتوان رازِ دل سوخته را از تو نهفت | |
| ۴- | هر چه زیباست در آن پرتوی از معشوق است |
| بحث کم کن، نَبَری حاصل از این گفت و شِنُفت | |
| ۵- | من و تو عاشق زیبایی مَحضیم مرنج |
| بانگ من ذکر جمیل است نباید آشفت | |
| ۶- | ای بسا عاشق محروم که از دردِ فراق |
| گوهرِ اشک فرو ریخته، با مژگان سفت | |
| ۷- | ای بسا عارف دلسوخته از شدّت شوق |
| خاکِ درگاه و دَرِ میکده با مژگان رُفت | |
| ۸- | در پَسِ پرده ندانیم «جلالی» که بود |
| و آنکه دانست زبان بست و به کس باز نگفت | |
 |