۱-	کسی که شیطنتی کرد و بد به شیطان گفت
	نمی توان به چنین دُم بریده انسان گفت
۲-	هر آن چه کاشته ای بِدرَوی، چنین سختی
	به نور چشم خودش سالخورده دهقان گفت
۳-	به آن که دامن خود داده دست ناپاکان
	به هیچ وجه نباید که پاکدامان گفت
۴-	مشو دچار تَوَهُّم به جاه و قدرت خویش
	که این چنین سخنی مور با سلیمان گفت
۵-	خدا حمایتِ یوسف نمود و یافت نجات
	عزیز مصر به زن هر چه گفت بُهتان گفت
۶-	هر آن که خاطرش از خاطری پریشان است
	به خاطرِ دلِ خود زلف را پریشان گفت
۷-	عطایِ خاصِ بزرگان به مستحق نرسید
	شنید شاعری و بَد به اَبرِ نیسان گفت
۸-	ز آتشی که برآید ز سینه نتوانم
	حدیثِ سوزِ دل خویش در نیستان گفت
۹-	بَدا به حال فرومایه ای که از سرِ جهل
	مدیح گفت و تملّق در آن فراوان گفت
۱۰-	چه دیده بود «جلالی» به شهرِ ظلمتِ شعر
	سخنوری که به شعرِ تو آبِ حیوان گفت