| ۱- | ندانم کیست؟ چِبوَد خویِ فرّخ |
| که حافظ کرده وصفِ رویِ فرّخ | |
| ۲- | به این نامست سرداری و باشد |
| غلامی و، مُجَعَّد موی فرّخ | |
| ۳- | بوَد سردار و حافظ رفته گاهی |
| برای دیدنش تا کوی فرّخ | |
| ۴- | ز زیبایی در او بوده ست چیزی |
| که شاعر راست میلی سوی فرّخ | |
| ۵- | دهد آن رندِ بی مانند شرحی |
| ز زلف و از قد دلجوی فرّخ | |
| ۶- | چنین گوید که زلفان سیاهش |
| موازی بوده تا زانوی فرّخ | |
| ۷- | شگفتا پُشتِ شاعر از غم او |
| کمانی گشته چون ابروی فرّخ | |
| ۸- | ز ساقی باده خواهد تا بنوشد |
| «به یاد نرگس جادوی فرّخ» | |
| ۹- | الهی دست حافظ مانده باشد |
| «جلالی» حلقه در بازوی فرّخ | |
 |