| ۱- | از لبت بوسه هر آنکس که خورد نوشش باد |
| جان فدای لب خوش مشربِ خاموشش باد | |
| ۲- | گفت خواهم که فراموش کنی عهدِ مرا |
| آن چه را گفت و نمی خواست فراموشش باد | |
| ۳- | نیز می گفت به من بیهوده تحمیل مشو |
| بار این تهمتِ بی فایده بر دوشش باد | |
| ۴- | عاشقم لیک در اندیشهِ تحمیل نیَم |
| عاشقِ هر که بود، تنگ در آغوشش باد | |
| ۵- | تهمتی را که روا داشت سزاوار نبود |
| یادی از ریختن خون سیاووش باد | |
| ۶- | تا نخواهد شکند عهد و نخواهم شکند |
| بسته بر هم، نمکین پِسته خاموشش باد | |
| ۷- | پیرِ میخانه چه خوش گفت خطاکار نِیَم |
| بسته بر خبط و خطا، چشم خطا پوشش باد | |
| ۸- | بی وفا را نکند مَدح «جلالی» هرگز |
| آخرین گفتهِ این غمزده در گوشش باد | |
 |